حوادث ماه صفر       

از روایات اسلامی چنین بر می آید که حوادث بسیار مهم و نشانه های خیلی نزدیک به ظهور امام مهدی (علیه السلام) از ماه صفر سال قبل از ظهور، یکی پس از دیگری، پدیدار می گردند.

 ابن مسعود می گوید: 

 در ماه صفر نشانه ای خواهد بود  و ستاره ای دنباله دار آشکار می گردد (1).

  ولید نیز گفته است:

... بی گمان ستاره ای که از نشانه هاست، ستاره ای خواهد بود که

در ماه صفر و ربیع الأوّل و ربیع الثانی یا  رجب در آفاق گردش می کند...(2).

  ذی قریات گفته است:

در ماه صفر میان مردم اختلاف می افتد...(3).

در روایتی از کتاب عبدالله بن بشّار می خوانیم:

هر گاه خدا بخواهد آل محمد را چیره گرداند، جنگ را از ماه صفر تا ماه

صفر پیش می­آورد، و این در آستانۀ خروج مهدی (علیه­السلام) است (4).

حدیث یادشده به جنگی یک ساله اشاره دارد که از ماه صفر پیش از ظهور  آغاز می­گردد و  در ماه  صفر  پس  از  ظهور  پایان می­یابد.  

در حدیثی از پیامبر اسلام (صلی الله علیه وآله) آمده است: 

... در ماه صفر صدایی خواهد بود...(5).

----------------------------------------------------

1. الفتن ، ص 148 ،جزء 3، ذیل ح 609.

2. الفتن ، ص 152 ،جزء 3، ذیل ح 620.    

 3. الفتن ، ص 175 ، جزء ۴،ح 804.              

4. الصراط المستقیم، ج 2، ص 285، ب 11، ف 11.  

5. الفتن ، ص 153 ،جزء 3، ح 611.

 

حوادث ماههای ربیع الأوّل و ربیع الثانی

پیامبر اسلام (صلی­الله­علیه­وآله)، در بیان حوادث ماههای ربیع الأوّل و ربیع الثانی سال پیش از ظهور امام مهدی (علیه­السلام)، می­فرماید:

... سپس در دو ماه ربیع، قبیله ها با یکدیگر اختلاف پیدا می­کنند...(1).

----------------------------------------------------

1. الفتن، ص ۱۵۳، جزء ۳، ح  ۶١١.        

 

   حوادث ماههای جمادی ­الاُولی تا رجب  

 بر اساس روایات اسلامی، در سال پیش از ظهور امام مهدی (علیه­السلام)، طیّ سه ماه جمادی الاُولی، جمادی ­الثانیه و رجب، حوادث شگفت آور و تکان­دهنده­ای در جهان رخ می­دهند که مهمترین آنها جنگ جهانی سوم و قیام زمینه­سازان ظهور می­باشد.  

بنا بر آنچه در بخشی از توقیع (نامه) امام مهدی (علیه­السلام) به شیخ مفید آمده است، در سال پیش از ظهور، از ماه جمادی الاُولی حوادث آخرالزمان شتاب بیشتری به خود می­گیرند:

 ... هر گاه ماه جمادی الاُولی از این سال شما (سال پیش از ظهور) فرا رسید، از آنچه در آن رخ می­دهد، عبرت بگیرید و به خاطر آنچه در پیِ آن خواهد بود،  از  خواب غفلت خود بیدار شوید. به زودی برای شما از آسمان نشانه­ای روشن آشکار می­شود و همانند آن نیز در زمین خواهد بود... (1).

پیامبر اسلام (صلی­الله­علیه­وآله) فرمود:

... سپس شگفتی و سراسر شگفتی بین ماه جمادی تا رجب. 

سپس شتر ماده پالان شده­ای بهتر از دهی بزرگ  که درآمد آن

از سد هزار دینار بیشتر است، خواهد بود (2).

این حدیث به ارزش و اهمیّت داشتن وسایل نقلیّه در دورۀ آخرالزمان، برای رفتن به مناطق امن، اشاره دارد.

بی تردید، مراد از «شتر ماده» در این گونه روایات، وسایل نقلیّۀ امروزی است که سرنشینان خود را داخل شکمهاشان حمل می­کنند.

 از جمله حوادث عجیبی که در ماه ر ماه رجب سال پیش از

ظهور روی می دهد، آشکارشدن چهرۀ انسانی در ماه  و کف

دستی در آسمان است. امام علی (علیه­السلام) می­فرماید:

داود بن سرحان از امام صادق (علیه­السلام) روایت کرده است:

پیش از آن سالی که صدای آسمانی برمی­خیزد، در ماه رجب

نشانه­ای است . گفتم: آن نشانه چیست؟ فرمود: چهره­ای

که در ماه طلوع می­کند و دستی که آشکار می­شود(6).

از دیگر حوادث شگفتی که در ماه رجب سال پیش از ظهور

منجی رخ می دهد، قیام زمینه­سازان حکومت امام مهدی (علیه

السلام) است. پیش از ظهور دو قیام حق خواهد بود که اوّلی

قیام حسینی خراسانی در پایانۀ خراسان (مناطق غربی چین) و

دیگری قیام حسینی یمانی در یمن می­باشد. قیام باطلی نیز

وجود دارد و  آن قیام سفیانی در سرزمین شام است.

امام صادق (علیه­السلام) فرمود:

... از امور حتمی، خروج سفیانی در ماه رجب است(7).

 امام باقر (علیه­السلام) نیز می فرماید:

خروج سفیانی، یمانی و خراسانی در یک سال،

یک ماه و یک روز خواهد بود...(8).

 

ای شگفتا و سراسر شگفتی بین ماههای جمادی و رجب، 

از فراهم آمدن پراکنده ها و دروشدن روییدنیها و صداهایی پس از صداها(3).

از این روایت چنین بر می­آید که مراد از شگفتی بین ماههای جمادی تا رجب، وقوع جنگهایی بزرگ، خصوصاً جنگ جهانی سوم است که با گردآوری نیروها و دروشدن آنها و صدای پیاپی شلّیک  و انفجار توپها، بمبها و موشکها همراه­اند.

کعب الأحبار گفته است:

... و شگفتی سراسر شگفتی بین ماه جمادی و رجب. گفته شد:

آن شگفتی چیست؟ گفت: شورش اهل مغرب است، در حالی که

بر اسبهای غیر عربی خاکستری سوارند و با کمک شمشیرهاشان

اسیر می­گیرند تا آنکه به لَجّون برسند، و شورش سفیانی است... (4).

گفتنی است، طبق روایات اسلامی، پیش از خروج سفیانی در

ماه رجب در شام، نیروهای غربی ابتدا بندر اسکندریّه در مصر و

شهر رمله در فلسطین را اشغال می­کنند و سپس وارد اردن

می­شوند و به منطقۀ لَجّون در شمال غربی این کشور       

می­رسند و از آنجا به سوی دمشق در سوریه پیش می­روند.

نیز شایستۀ یادآوری است، مراد از «اسبهای غیر عربی

خاکستری» در این گونه احادیث، خودروهای نظامی امروزی

است که در کشورهای غیر عربی ساخته و برای عملیّات در

خاورمیانه، خصوصاً کشورهای عربی، به کار گرفته می­شوند. از

آنجا که منطقۀ خاورمیانه بیشتر بیابانی و خاکی است، برای

استتار خودروهای نظامی، از رنگهای متمایل به رنگ خاک، مانند

خاکستری، استفاده می­شود.

در روایتی از امام علی (علیه­السلام)، به وقوع چند حادثۀ عجیب

در ماههای جمادی ­الاُولی تا رجب، اشاره شده است:

هر گاه دو نیزه (دو گروه قدرتمند) در شام درگیر شوند، یکی از نشانه­های الهی

آشکار می­گردد. گفته شد: ای امیر مؤمنان، آن نشانه چیست؟ فرمود:

لرزشی است در شام که در آن بیش از سد هزار نفر نابود می­شوند

و خداوند آن را رحمتی برای مؤمنان و عذابی برای کافران قرار می­دهد.

پس هر گاه چنین شود، نگاه کنید به صاحبان اسبهای غیر عربی خاکستری

[گوش] بریده و پرچمهای زرد که از مغرب روی می­آورند تا آنکه در شام

فرود آیند؛ و این، هنگام نالۀ بزرگتر و مرگ سرخ (جنگ جهانی) خواهد بود.

پس هر گاه چنین شود، نگاه کنید به فرورفتن آبادی­ای از دمشق که به آن

«حَرَستا» می­گویند. پس هر گاه چنین شود، پسر زنِ جگرخواره (سفیانی)

از درّ‌ۀ خشک خارج خواهد شد تا آنکه بر منبر دمشق قرار گیرد.

پس هرگاه چنین شود، منتظر خروج مهدی (علیه­السلام) باشید(5). 

 

 ----------------------------------------------------------- 

 1. الاحتجاج، ج ۲، ص ۵۹۹، ش ۳۵۹. 

2. الفتن، ص ۱۵۳، جزء ۳، ح ۶۱۱.

 3. شرح نهج البلاغة، ج ۳، ص ۲۶۷، جزء ۶.

 4. عقد الدرر، ص 7- ۱۴۶، ب ۴، ف ۳. 

5. الغیبة، ص ۳۱۷، ب ۱۸، ح۱۶.

6. الغیبة، ص۲۶۱، ب ۱۴، ح۱۰.

7. الغیبة، ص ۳۱۱، ب ۱۸، ح ۲. 

8. الغیبة، ص ۲۶۴، ب ۱۴، ح ۱۳.

         

حوادث ماه شعبان     ن

 

حوادث ماه رمضان    

طبق روایات اسلامی، در ماه رمضان سال پیش از ظهور امام مهدی (علیه­السلام) حوادث بسیار عجیبی در جهان رخ می دهند که از زمان فرود آمدن آدم (علیه­السلام) تا آن زمان بی سابقه می باشند.

در این ماه ستارۀ دنباله­دار ناشناسی که از قبل وارد فضای منظومۀ شمسی شده است، با گازها و غبارهایی که همراه دارد، سبب سرخ شدن آسمان می گردد. ستارۀ یادشده در نیمۀ ماه رمضان، میان خورشید و زمین قرار می گیرد و باعث خورشید گرفتگی کلّی می شود. سپس، شهاب­سنگی بزرگ از آن جدا می گردد و همراه با صدایی شدید در مشرق­زمین فرو می افتد و ویرانی زیادی به بار می­آورد و در پی آن، دود غلیظی آسمان را فرا می گیرد.

این ستاره، ضمن گردش در فضای منظومۀ شمسی، هنگامی که در نزدیکترین فاصله با زمین قرار می­گیرد، اثر گرانشی آن سبب کندشدن حرکت زمین می­شود و در بعد از ظهر یکی از روزها، مردم مشرق­زمین شاهد ایستایی خورشید در میان آسمان خواهند بود و در همین حال، تصویر چهره و سینۀ امام علی (علیه السلام) در میان خورشید ظاهر می گردد.

همچنین، ستارۀ یادشده زمانی که در جهت عکس حرکت زمین به دور خود و از کنار آن عبور می کند، اثر گرانشی اش موجب حرکت وارونۀ زمین می شود و در پی این حادثه، جهانیان شاهد طلوع خورشید از مغرب و دو برابر شدن طول شب و روز خواهند بود. با دورشدن ستارۀ دنباله دار از زمین، این کره دوباره حرکت طبیعی خود را باز می یابد. در اواخر ماه رمضان، دنباله دار یادشده از میان ماه و زمین می گذرد و سبب ماه گرفتگی می شود. در همین ماه، در صبح روز بیست و سوم، از آسمان ندایی رحمانی مردم را به حق دعوت می­کند و پس از غروب آفتاب در همان روز، پیامی شیطانی مردم را به سوی باطل فرا می خواند(1). 

اکنون شایسته است به برخی متونی که بیانگر حوادث ماه رمضان سال پیش از ظهور منجی می باشند نگاهی بیندازیم.  

 در متون زرتشتیان آمده است:

... در آسمان نشانه گوناگون پیدا باشد...(2).

در کتاب مقدّس می خوانیم :

و در آفتاب و ماه و ستارگان علامات خواهد بود...* و آن گاه پسر انسان(3)

را خواهند دید که بر ابری سوار شده، با قوّت و جلالِ عظیم می آید*(4).

در قرآن کریم آمده است:

سوگند به آسمان  و رونده در شب*

و چه دانی که رونده در شب چیست* ستارۀ برافروخته*(5).

 از امام علی (علیه­السلام) در بارۀ «رونده در شب» پرسیده

شد، فرمود:

آن، زیباترین ستاره در آسمان است،

در حالی که مردم نمی شناسندش...(6).

باز هم در قرآن کریم می­خوانیم:

منتظر روزی باش که آسمان دودی آشکار را پدید آورد*

این دود که مردم را فرا می­گیرد، عذابی دردناک است*(7).

حذیفه، در بیان نشانه های  ظهور، از رسول خدا (صلی­الله­علیه­

و­آله) نقل کرده است:

دودی میان مشرق و مغرب را پر می کند که بر اثر آن، مؤمن

دچار زکام می شود و به کافر حالتی مانند مستی دست می دهد

و [دود‌‌] وارد بینی، گوش، دهان و مقعدش می گردد...(8).

 حذیفـة بن یمان می گوید: رسول خدا(صلّی‏الله‏علیه‏وآله) فرمود:

 بی‏گمان به سوی شما آتشی می‏آید که امروز، در درّه‏ای که به آن بَرَهوت

گفته می‏شود، خاموش است. مردمان را فرا می‏گیرد، در آن عذابی دردناک

است و جانها و مالها را می‏بلعد. تمام دنیا را طیِّ هشت روز در‏می‏نوردد

و مانند باد و ابر پرواز می‏کند. گرمی‏اش در شب بیشتر از روز، و برای آن،

بین آسمان و زمین، غرّشی مانند رعدِ توفنده است. آن آتش در روز،

به سرهای مخلوقات نزدیکتر است تا آسمان. گفتم: ای فرستادة خدا،

آیا در آن روز، مردان و زنانِ مؤمن از این آتش در امان‏اند؟ فرمود:

کجایند مردان و زنان مؤمن در آن روز؟! مردم از خران بدترند؛

همانند چهارپایان بر یکدیگر می‏جهند، در حالی که میان ایشان مردی نیست

که بگوید: باز ایستید (نکنید)، باز ایستید (نکنید) (9).

 شایستۀ یادآوری است، هر چند واژۀ «بَرَهوت»، طبق آنچه در کتابهای جغرافی آمده است، نام درّ‏ه‏ای در منطقۀ حَضْرَموتِ یمن می‏باشد، به نظر می رسد در این سخن پیامبر اسلام (صلّی الله علیه و آله) به منطقه ای دور افتاده در فضای بیکران اشاره داشته باشد.

امام باقر (علیه­السلام) فرمود:

پیش از قیام قائم (علیه­السلام) مردم به وسیلۀ آتشی که در آسمان

آشکارمی شود و سرخی­ای که آن را فرا می گیرد،

از گناهانشان بازداشته می شوند(10).

در روایتی دیگر از آن بزرگوار می خوانیم:

هر گاه از مشرق آتشی را دیدید که مانند پارچۀ  زعفرانی رنگ بزرگی است و

سه یا هفت روز طلوع می کند، منتظر گشایش آل محمد (علیهم­السلام) باشید،

اگر خدای عزیز و جلیل بخواهد. بی گمان، خداوند عزیز و حکیم است(11).

امام مهدی (علیه السلام) به ابراهیم بن مهزیار می فرماید:

... سه [ روز ] سرخی ای در آسمان آشکار شود که در آن ستونهایی

مانند ستونهای نقره ای وجود دارندکه نورافشانی می کنند...(12).

خالد بن مَعدان می گوید:

بی گمان، به زودی نشانه­ای آشکار می شود.

آن، ستونی از آتش است که از سوی مشرق طلوع می کند

و همۀ اهل زمین آن را می بینند. هر کس آن را ببیند،

باید برای خانواده­اش خوراک یک سال را تهیّه کند(13).

امام باقر (علیه السلام) فرمود:

هر گاه عبّاسی به خراسان رسد، گیسوی سختی‏آور در مشرق طلوع می‏کند.

نخستین بار که طلوع کرد، برای نابودی قوم نوح بود، هنگامی که خدا غرقشان

کرد. در زمان ابراهیم (علیه‏السّلام)، آن گاه که او را در آتش افکندند و زمانی

که خداوند فرعون و همراهانش را نابود ساخت و هنگامی که یحیی پسر زکریّا

کشته شد، طلوع کرد. پس هر گاه آن را دیدید، از شرّ فتنه‏ها به خدا پناه برید.

طلوع این ستاره پس از گرفتن خورشید و ماه خواهد بود. سپس ]بنی‏عبّاس[

درنگ نمی‏کنند(14) [جز زمانی کوتاه]، تا آنکه اَبْقَع در مصر آشکار شود(15).

گفتنی است، مراد از «عبّاسی» آخرین رهبر از بنی عبّاسی است که در آخرالزمان به حکومت می رسند، و «ابقع» - گندمگون – کسی است که سفیانی با وی و یارانش می جنگد و آنان را نابود می کند.

کعب الأحبار گفته است:

... بی گمان قائم از فرزندان علی (علیه­السلام) است...

پس از غیبتش، با طلوع ستارۀ سرخ، خرابی زوراء

که همان ری است، فرورفتن مُزَوَّرَه که همان بغداد است،

خروج سفیانی و نبرد فرزندان عبّاس با جوانان

ارمنستان و آذربایجان، ظاهر می شود...(16).

 همچنین، در خبری دیگر از کعب الأحبار، می خوانیم :

نابودی بنی عبّاس هنگام آشکارشدن ستاره­ای در دل آسمان و صدای شدید

فروافتادن چیزی از آسمان و شکافته­شدنی است. همۀ اینها در ماه رمضان

خواهد بود. سرخی میان پنجم تا بیستم رمضان است و صدای شدید

فروافتادن چیزی از آسمان در نیمه تا بیستم ماه می باشد و شکافته­شدن

از بیستم تا بیست و چهارم خواهد بود. و ستاره­ای دیده می­شود که مانند

ماه نورافشانی می کند و سپس چونان مار در هم می پیچد تا جایی

که نزدیک است دو سر آن به هم برسند. و دو لرزش در شبِ پدیدآمدنِ

دو فرورفتن خواهد بود، و ستاره ای که شهابی به وسیلۀ او پرتاب می شود

و از آسمان فرو می افتد؛ با آن صدایی شدید است تا آنکه در مشرق می افتد

و مردم از آن دچار بلایی سخت می شوند(17).

ابن مسعود نقل کرده است:

پیامبر (صلی­الله­علیه­وآله) فرمود: هر گاه در ماه رمضان صدای بلندی

باشد... گفتیم: ای رسول خدا، صدای بلند چیست؟ فرمود: صدای شدید

فروافتادن چیزی است در ماه رمضان، در شب جمعه ای ، در سالی

پر از زلزله ها که خوابیده را بیدار می کند، ایستاده را می نشاند

و دختران جوان را از سراپرده­هاشان بیرون می آورد. بنا بر این،

هر گاه نماز صبح روز جمعه را خواندید، داخل خانه­هاتان شوید،

درها و روزنه ها را ببندید، خود را بپوشانید و گوشهاتان را بگیرید.

هر گاه آن بانگ بلند را احساس کردید، برای خدا به سجده در افتید

 و بگویید:«سُبحان القدّوس، سُبحان القدّوس، ربّنا القدّوس».

زیرا هر کس چنین کند، نجات می یابد و هر کس چنین نکند، نابود می شود(18).

   گفتنی است ، حادثۀ یادشده ، در روز جمعه نیمۀ رمضان  سال پیش از ظهور، تقریباً هنگام طلوع خورشید یا کمی پس از آن ، به وقت عربستان سعودی،رخ می دهد. البتّه چنین به نظر می­رسد، اقدامات احتیاطی­ای که پیامبر اسلام(صلی­الله­علیه­وآله) به آنها اشاره فرموده است، بیشتر متوجّه مردم مشرق زمین، خصوصاً خاورمیانه، می­شود.

ابو امامه نیز نقل کرده است:

رسول خدا (صلی­الله­علیه­وآله) فرمود: ... هر گاه شب نیمۀ رمضان

شب جمعه باشد، از آسمان صدایی خواهد بود که بر اثر آن٬ هفتاد هزار نفر

بیهوش٬ هفتاد هزار نفر گنگ و هفتاد هزار دوشیزه پرده هاشان شکافته

می شود! گفتند: ای رسول خدا، پس چه کسی سالم می ماند؟

فرمود: کسی که در خانه اش بماند و به سجده پناه بَرَد و بلند تکبیر بگوید(19).

 شیخ مفید- دانشمند شیعی -  آورده است:

هر گاه ستاره ای سرخ را دیدی که آن را نمی شناسی و در مسیر

حرکت ستارگان قرار ندارد و در آسمان از جایی به جایی دیگر می رود

و مانند ستون است، در حالی که ستون نیست، پس بی گمان،

چنین چیزی نشانۀ جنگ، بلاها، کشته شدن بزرگان، زیادی شرور

و اندوه­ها و آشوب در میان مردم است(20).

در کتاب اِلدِر اِدا که بر گرفته از اساطیر کهن ملّتهای شمال اروپاست، به سروده ای ارزشمند از بانویی خردمند بر می خوریم که بخشی از آن، چنین است:

خورشید به تیرگی می گراید و زمین در دریا غرق می شود،

و ستارگان داغ از آسمان فرو می افتند،

و آتش تا به آسمان زبانه می کشد...(21).

نوسترادموس، پیشگو و شاعر فرانسوی، نیز با بهره گیری از روایات اسلامی، در بارۀ طلوع ستارۀ دنباله دار یادشده و پیامدهای آن، چنین می گوید:

در هنگامۀ دمیدن خورشید، آتش بزرگی دیده خواهد شد.

صدا و روشنایی در امتداد شمال ادامه خواهد یافت.

در میانۀ کرۀ خاک، مرگ و آوای مرگ شنیده خواهد شد.

مرگ از درون سلاحها، آتش و تنگسالی، آنان را انتظار خواهد کشید(22).

امام باقر (علیه­السلام) فرمود:

پیش از این امر (ظهور قائم)، گرفتن ماه پنج روز مانده به پایان

ماه رمضان و گرفتن خورشید در پانزدهمین روز آن رخ خواهد داد،

و در این هنگام، محاسبه منجّمان بر هم می خورد(23).

نوسترادموس هم، در بخشی از نامه اش به پادشاه فرانسه، چنین می گوید:

کسوفی پدیدار خواهد شد که جهان را در نهایت تاریکی فرو خواهد برد‌؛

بزرگترین کسوف از ابتدای آفرینش گیتی تا مرگ و گرفتاری مسیح،

و از آن زمان تا انتهای آفرینش(24).

ابو بصیر می گوید: از امام باقر (علیه­السلام) شنیدم... که فرمود:

ایستایی خورشید در حدّ فاصل بین زوالش تا وقت عصر است

و آشکار شدن سینه و چهره ای در چشمه خورشید که صاحب آن

با حَسَب و نَسَبَش شناخته می شود؛ و این، در زمان سفیانی است،

و در این هنگام،  نابودی وی و گروهش فرا می رسد(25).

رسول خدا (صلی­الله­علیه­وآله) می فرماید:

زمان ظهور فرا نخواهد رسید تا آنکه خورشید از مغرب خود طلوع کند. هر گاه

چنین شود و مردم نیز آن را ببینند، همگی ایمان خواهند آورد. امّا این هنگام،

زمانی است که ایمان­آوردن هیچ کس برایش سودمند نخواهد بود...(26).

حذیفة  بن یمان می گوید:

از رسول خدا (صلی­الله­علیه­وآله)  پرسیدم: نشانۀ «طلوع خورشید

از مغربش» یعنی چه؟ فرمود: آن شب چنان دیرپا می شود

که به اندازۀ دو شب طول می کشد(27).

گفتنی است، هر چند در روایات اسلامی به زمان دقیق طلوع خورشید از مغرب اشاره نشده است، برخی معتقدند این حادثه  در مشرق­زمین، در صبح روز ۲۳ رمضان سال پیش از ظهور امام مهدی (علیه­السلام) رخ می دهد و شب قبل، که ظاهراً همان شب قدر است، طولانیترین شب در طول تاریخ زندگی انسان بر روی کرۀ زمین  خواهد بود. البتّه عدّه ای از صاحب­نظران هم طلوع خورشید از مغرب را از نشانه­های رستاخیز می دانند.

نیز شایستۀ یادآوری است، طبق احادیث اسلامی، بر همگان لازم است که پیش از طلوع خورشید از مغرب، به خدای متعالی ایمان بیاورند و از کفر، ظلم و دیگر گناهان توبه نمایند. در غیر این صورت، ایمان­آوردن و توبه نمودن مردم بی فایده خواهد بود.

اَصبَغ بن نباته می گوید: از امام علی(علیه­السلام)شنیدم که می فرمود:

... ندا دهنده­ای در ماه رمضان، از سوی مشرق، هنگام دمیدن صبح،

ندا می­دهد:ای اهل هدایت، گرد آیید، و ندا دهنده ای از طرف مغرب، پس از

پنهان شدنسرخی غروب، ندا می دهد: ای اهل باطل، جمع شوید...(28).

بر اساس احادیث اسلامی، در روز جمعه ۲۳ رمضان سال پیش از ظهور امام مهدی (علیه­السلام)، هنگام طلوع خورشید،فرشتۀ خدا جبرائیل، در آسمان، از طرف مشرق، مردم را به سوی حق فرا می خواند، و پس از غروب خورشید در همان روز، شیطان در زمین، از طرف مغرب، مردم را به سوی باطل دعوت می کند. این دو صدای بلند را هر کسی به زبان خود می شنود و پیروی از پیام اوّل، مایۀ هدایت بوده و اطاعت از پیام دوم، سبب گمراهی است.

 ---------------------------------------------------------

1. در تهیّه و تدوین مطالب فوق از نظرات برخی کارشناسان و  کتاب «الطور المهدوی»،

تألیف عالم سبیط النیلی»،  نویسندۀ عراقی شیعه، بهره گرفتیم.

2. زند بهمن­یَسن، ص ۱۱، ف ۶ ، بند ۴.  

3. مراد از «پسر انسان»، عیسی مسیح(علیه السلام) است که از آسمان فرود می آید.

4. کتاب مقدّس، عهد جدید، ص ۱۳۳، انجیل لوقا، ب ۲۱ ، بند ۲۵ و ۲۷.  

5. قرآن کریم، سوره طارق، آیۀ ۴-٢.

6. بحار الأنوار، ج ۵۵، ص۸۹ ، ب ۹، ح ۴.  

7. قرآن کریم، سورۀ دخان، آیۀ ١1- ۱٠.  

8. عقد الدرر، ص ۴۱۸، ب۱۲، ف ۱۸.  

9. حلیة الأولیاء، ج 5 ، ص١٣۶٠.

10. الإرشاد، ج ۲، ص ۳۸۷.  

11. الغیبة، ص ۲۶۲، ب ۱۴ ، ح ۱۳.  

12. بحار الأنوار، ج 52، ص 46-45 ، ح 32 .

13. الفتن، ص ۱۳۶، جزء ۳، ح ۶۱۶. 

14. یعنی دوام نمی آورند.

15. الفتن، ص 148، جزء ۳، ح 607.

 16. الغیبة، ص ۱۴۹، ب 10، ح ۴.  

17. الفتن، ج ۱، ص۲۳۰، جزء ۳، ح ۶۴۳، مکتبة التوحید، قاهره، چاپ اوّل، ۱۴۱۲ هـ. ق. 

18. الفتن، ص ۱۳۶، جزء ۳، ح ۶۱۹ .

19. عقد الدرر٬ ص ۴۰ـ۱۳۹ ٬ ب ۴ ٬ ف ۳.

20. الاختصاص، ص ۱۶۲.  

21. سیری در اساطیر یونان و رم، ص ۴۳۳، کتاب هفتم.  

22. سانتوری 2، رباعی 91 (پیشگوییهای نوستراداموس، ص 2- 211).

23. الغیبة، ص ۲۸۰، ب ۱۴، ح ۴۶. 

24. متن فرانسوی آثار نوسترادموس، نامه به هانری دوم.  

25. الإرشاد، ج ۲ ، ص ۳۷۳. 

26. الإشاعة لأشراط الساعة، ص ۲۴۹، ب ۳.  

27. الإشاعة لأشراط الساعة، ص ۲۴۹، ب ۳.  

28. بحار الأنوار، ج ۵۲، ص ۴- ۲۷۲، ب ۲۵، ح ۱۶.